Harry Styles heeft zijn vierde studioalbum uitgebracht, Kiss All the Time. Disco, Occasionally., een project dat zijn poprock-wortels grotendeels achter zich laat en inruilt voor de synthesizers en four-on-the-floor-beats van de elektronische muziekscene in Berlijn. Het album, dat op 6 maart 2026 werd uitgebracht, documenteert een periode van persoonlijke ontdekkingstocht voor de artiest na de afsluiting van zijn uitgebreide 'Love On Tour'.
De Berlijnse invloed
De identiteit van het album is onlosmakelijk verbonden met de Duitse hoofdstad. Nadat zijn wereldtournee in 2023 was afgerond, verhuisde Styles naar Berlijn, een stap die onmiddellijk vergelijkingen opriep met de baanbrekende 'Berlin Trilogy' van David Bowie uit de late jaren '70. De opnames vonden plaats in de historische Hansa Studios, een locatie die beroemd is geworden door albums van Bowie, Iggy Pop en Depeche Mode.
Volgens interviews wilde Styles de energie vastleggen die hij vond in de technoclubs van de stad, waar hij naar verluidt regelmatig locaties als Berghain bezocht. Hij beschreef deze plekken als plaatsen waar de anonimiteit van de dansvloer een gevoel van vrijheid bood – een ervaring die herkenbaar zal zijn voor velen in de queergemeenschap die veiligheid en zelfexpressie vinden in vergelijkbare omgevingen. Dit streven naar 'gevonden vrijheid' werd het leidende principe van het album.
De eerste single, "Aperture", een langzaam opbouwende housetrack, is direct geïnspireerd door het bijwonen van shows van LCD Soundsystem. Styles noemde de live-energie van de band een belangrijke invloed op de vrolijke, dansgerichte richting van het album.
Sound versus inhoud: de kritische ontvangst
Critici zijn verdeeld over het album, dat op Metacritic een 'over het algemeen gunstige' score van 76 uit 100 heeft. De lof is vooral gericht op het geluid van het album, dat is vormgegeven met zijn vaste collaborator Kid Harpoon.
- NME noemde de plaat "creatief onbevreesd", terwijl Rolling Stone UK het prees als "eclectisch" en "onmogelijk in een hokje te plaatsen".
- De productie wordt geroemd om haar ambitie, met name op nummers als "Season 2 Weight Loss", een diepe technotrack met complexe percussie van Tom Skinner van The Smile, en "Dance No More", een knaller die doet denken aan Daft Punk.
Een terugkerend punt van kritiek richt zich echter op de teksten. Verschillende recensies suggereren een discrepantie tussen de verfijnde productie en de inhoud van de nummers.
- The Telegraph omschreef het album als hebbende "alle emotionele gewicht van een parfumreclame".
- The Times merkte op dat het "muzikaal diep en tekstueel oppervlakkig" was, terwijl Paste Magazine de zang bekritiseerde als "overbewerkt of gedempt", waardoor Styles aanvoelt als een "gast op zijn eigen album".
Misschien wel de meest beknopte samenvatting kwam van BBC News, dat het project "de meest funky existentiële crisis in de popmuziek" noemde.
Album- en tourdetails
De lancering van het album werd voorafgegaan door een virale marketingcampagne met een wereldwijde postercampagne en cryptische WhatsApp-spraakmemo's die naar fans werden gestuurd. In plaats van een traditionele wereldtournee heeft Styles "Together, Together" aangekondigd, een reeks meerdaagse concertresidenties in zeven steden wereldwijd. De aftrap is een show in Manchester die live op Netflix te zien zal zijn.
Belangrijkste nummers:
- "Aperture": De eerste single, geïnspireerd door LCD Soundsystem.
- "American Girls": Een aanstekelijk nummer opgebouwd rond zware, dreunende synths.
- "Season 2 Weight Loss": Een van de meest experimentele technomomenten van het album.
- "Coming Up Roses": Het enige nummer dat volledig door Styles zelf is geschreven, een symfonische ballad met orkestrale en gospelkoorarrangementen.
