Peaches is op 25 april live te zien in Den Haag.
Tien jaar stilte eindigt met een bekende knal
Na tien jaar geen album te hebben uitgebracht, is Peaches terug met No Lube So Rude, een plaat die bevestigt dat de electro-punkartiest niets van haar confronterende energie heeft verloren. Het album is een krachtige herinnering aan haar rol als een vaste waarde in de queercultuur en brengt een directe en onbeschaamd seksuele boodschap die in het huidige politieke klimaat zowel vertrouwd als nieuw en urgent aanvoelt.
Muzikaal grijpt het album terug op de rauwe, minimalistische bravoure die haar eerdere werk kenmerkte. Nummers als “Hanging Titties” zijn opgebouwd uit kale, stuiterende baslijnen en door dubstep beïnvloede beats, die een achtergrond vormen voor haar kenmerkend directe teksten. De stijl van Peaches draaide nooit om ingewikkelde woordspelingen; haar kracht schuilt juist in een directe en onverzettelijke manier om haar eigen voorwaarden te stellen, een kwaliteit die een kwarteeuw na het begin van haar carrière nog steeds resoneert.
Van provocatie tot protest
Hoewel het album doordrenkt is met het schunnige plezier waar Peaches om bekendstaat, is het ook een van haar meest openlijk politieke werken. De industriële crunch van “Fuck How You Wanna Fuck” noemt Brett Kavanaugh rechtstreeks bij naam, de controversiële rechter van het Amerikaanse Hooggerechtshof wiens benoeming werd gezien als een zware klap voor reproductieve rechten. Hoewel dit een specifiek Amerikaanse referentie is, speelt het in op een wereldwijde angst rondom lichamelijke autonomie die vrouwen en lhbtq+-personen overal ter wereld raakt.
Dit thema wordt verder uitgediept in een nummer waarin de tekst “Mifepristone/Progesterone/Suck on bone/Leave us alone” wordt gescandeerd. De tekst verbindt op slimme wijze de strijd voor toegang tot abortus (Mifepristone) met de hormonale behoeften van zowel trans personen als vrouwen in de overgang (Progesterone), en presenteert zo uiteenlopende strijden als een verenigd front voor het recht op zorg en vrijheid van politieke inmenging.
Ouder worden, verlangen en diepere verbindingen
Op 59-jarige leeftijd stelt Peaches nog steeds seksualiteit en verlangen centraal in haar werk, een positie die een radicale daad blijft voor een vrouw in de publieke belangstelling. Het album trekt impliciet de notie in twijfel dat geilheid het exclusieve domein is van de jeugd, of van mannelijke rocksterren van een vergelijkbare generatie. Deze houding is niet alleen voor de shockwaarde; het dient als een beschermende laag voor een kwetsbaardere kern.
Het album kent ook zijn zachtere momenten. Nummers als het door Sade beïnvloede “Panna Cotta Delight” en het Robyn-achtige “Take It” verkennen thema's als eenzaamheid en de zoektocht naar verbinding. Deze momenten van introspectie vormen een tegenwicht voor de agressieve energie van het album en suggereren een dieper doel.
De afsluitende nummers, zoals het met trance doorspekte “Whatcha Gonna Do About It” en de jaren 80-pop van “Be Love,” vatten de uiteindelijke boodschap van het album samen. In een tijd die wordt gekenmerkt door politieke wanhoop, biedt Peaches een simpele opdracht: “Show up/Go deep.” Het is een oproep om menselijkheid en verbinding te vinden dieper dan de oppervlakte, om vol te houden en er voor elkaar te zijn. Voor een artiest die al lang het expliciete gebruikt om een punt te maken, beargumenteert No Lube So Rude dat het punt altijd al het vinden van een diepere, veerkrachtigere vorm van menselijke verbinding is geweest.
