Laten we eerlijk zijn, de meeste superheldenseries volgen een vrij standaard script als het gaat om mannelijke personages: ze zijn stoer, stoïcijns en hun diepste emotionele connectie is meestal een gromwedstrijd met hun rivaal. Maar de nieuwe HBO-serie Lanterns pakt het net iets anders aan. Ja, het is een verhaal over twee ruimteagenten met krachtringen, maar volgens de hoofdrolspelers is het ook een liefdesverhaal.
De serie draait om Hal Jordan (Kyle Chandler), een ervaren Green Lantern die door de jaren heen cynisch is geworden, en zijn nieuwe protegé, John Stewart (Aaron Pierre), die hij moet opleiden. De show maakt sprongen in de tijd en toont ons Johns moeilijke jeugd en de intense, vaak conflictueuze relatie die zich tussen de twee mannen ontwikkelt terwijl ze het opnemen tegen kosmische bedreigingen.
Maar als acteurs Aaron Pierre en Kyle Chandler het een 'liefdesverhaal' noemen, hebben ze het niet over romantiek. Ze wijzen op de diepe, kwetsbare en platonische band die de kern van de serie vormt. 'Het vader-zoon-aspect van de serie... werd duidelijk tijdens de opnames,' legde Chandler uit, en hij legde een link met zijn eigen ervaring met het verlies van zijn vader. 'Het liefdesverhaal is: hij heeft uiteindelijk mijn hart veroverd, en ik kon doen wat mijn vader voor mij zou hebben gedaan.'
Dit is een groot ding in een genre dat vaak allergisch lijkt te zijn voor mannen die oprechte genegenheid voor elkaar tonen. Het eerste seizoen bouwt op naar een finale waarin Hal en John een oprechte 'ik hou van je' delen – een moment van pure kwetsbaarheid dat verdiend voelt na acht afleveringen van conflict en groei. Het is een krachtig tegengeluid tegen de heteronormatieve mannelijkheid die we zo gewend zijn te zien bij onze helden.
Voor Aaron Pierre schuilt de kracht van het verhaal ook in de verkenning van John Stewarts identiteit als een zwarte man die een superheld wordt in Amerika. De serie confronteert direct het racisme waarmee hij te maken krijgt, wat een extra laag aan zijn reis toevoegt. '[Lanterns] zorgt ervoor dat mensen die [racisme] hebben meegemaakt zich gezien, gehoord en begrepen voelen,' zei Pierre. 'En voor degenen die deze ervaring niet hebben, biedt het een aantal mooie ingangen om empathie te tonen en het iets beter te begrijpen.'
Maar heeft de serie ook expliciete queer representatie? Niet echt. Er is een hint dat Hal Jordan panseksueel zou kunnen zijn, maar geen van de hoofdpersonages is openlijk onderdeel van de lhbtq+-gemeenschap. Dit kan aanvoelen als een gemiste kans, vooral omdat de Green Lantern-comics een rijke queer geschiedenis hebben, met de originele Lantern, Alan Scott, als homoseksuele man en publiekslieveling Jo Mullein als een queere zwarte vrouw.
Toch voelt de kernboodschap van de serie – acceptatie, kwetsbaarheid en het vieren van verschillen – diep queer aan. Door te focussen op een liefdevolle, niet-toxische mannelijke relatie en systemische discriminatie aan te pakken, vertelt Lanterns een verhaal dat resoneert met de ervaringen van onze gemeenschap. Het is een serie die stelt dat onze verschillen een 'aanknopingspunt voor educatie' moeten zijn, en niet voor conflict.
Dus hoewel we blijven aandringen op meer expliciete lhbtq+-personages in het Korps in seizoen twee, heeft Lanterns indrukwekkend voorwerk verricht. Het is een herinnering dat een liefdesverhaal niet altijd romantisch hoeft te zijn om revolutionair te zijn.
