Een stille pionier in de Nederlandse politiek
Coos Huijsen, een voormalig Nederlands politicus die algemeen wordt beschouwd als 's werelds eerste openlijk homoseksuele parlementslid, is op 87-jarige leeftijd overleden. Zijn familie heeft bevestigd dat hij thuis is gestorven na een kort ziekbed, met zijn man, Lank Bos, aan zijn zijde.
Huijsens bepalende moment vond plaats in 1976. Na een korte eerdere periode in het parlement werd hij opnieuw beëdigd om een vrijgekomen zetel als onafhankelijk lid in te nemen. In een voor die tijd stille maar krachtige daad woonde hij de ceremonie bij met zijn partner, Lank Bos, die hij in 1973 had ontmoet. Dit was zijn publieke coming-out, een belangrijke stap in een tijdperk waarin homoseksualiteit nog een groot taboe was, vooral in de formele wereld van de politiek. Het stond in contrast met zijn eerdere carrière, waarin hij geruchten over zijn geaardheid had ontkend.
Een onconventioneel pad
Zijn politieke loopbaan was onconventioneel. Hij werd in 1972 voor het eerst gekozen voor de Christelijk-Historische Unie (CHU), een conservatief-protestantse partij die later opging in het huidige CDA. Slechts zes maanden later brak hij met de partij vanwege een politiek meningsverschil. Nadat zijn termijn als onafhankelijk lid in 1977 eindigde, sloot hij zich aan bij de centrumlinkse Partij van de Arbeid (PvdA), hoewel hij nooit meer terugkeerde in de Tweede Kamer.
De politiek was slechts één hoofdstuk in het leven van Huijsen. Voor en na zijn tijd in Den Haag wijdde hij zich aan het onderwijs, waar hij werkte als geschiedenisleraar en later als rector van het Gerrit van der Veen College in Amsterdam tot 1998. Hij was ook een productief schrijver, auteur van boeken over het socialisme en werd na zijn onderwijscarrière een gerespecteerd deskundige op het gebied van het Nederlandse Koninklijk Huis, waarop hij in 2012 promoveerde.
Een leven lang activisme
Huijsen bleef lang na zijn vertrek uit de politiek een actieve stem voor de gemeenschap. In 2007 was hij medeoprichter van Het Blauwe Fonds, een stichting die zich inzet voor de ondersteuning van homo-emancipatieprojecten. Hij legde zijn unieke ervaringen vast in zijn memoires uit 2016, Homo politicus. Een geactualiseerde versie, getiteld Roze Draad. Strijd, succes en stilstand in vijftig jaar homo-emancipatie (Pink Thread: Struggle, success and stagnation in fifty years of gay emancipation), werd eerder dit jaar uitgebracht, waarmee zijn visie op vijf decennia van vooruitgang en uitdagingen werd gedeeld met een nieuwe generatie.
