Las Hustlerboy verkent thema's als macht, intimiteit, transactionaliteit en seksualiteit, vanuit een concreet uitgangspunt: REYER ging een samenwerking aan met een sekswerker en draaide hun gebruikelijke rollen om. Uit deze omkering ontstaat een instabiele choreografie waarin posities voortdurend circuleren. De klant wordt sekswerker, de sekswerker wordt regisseur, de performer wordt object en het publiek verandert van getuige in medespeler.
Binnen dit werk functioneert geld niet slechts als betaalmiddel, maar als een performatief instrument dat relaties activeert en de grenzen tussen arbeid, verlangen, autonomie en overgave scherpstelt.
In plaats van sekswerk als spektakel te presenteren, benadert Las Hustlerboy het als een methodologie; een manier om auteurschap en consent opnieuw te doordenken via de circulatie van controle, verlangen en kwetsbaarheid. Wat opzettelijk onopgelost blijft, is de centrale spanning die het werk in stand houdt: wie bespeelt uiteindelijk wie?