Met Engelse boventiteling: 19, 21, 26, 28 feb
Regisseur Eline Arbo bewerkt James Baldwins tijdloze klassieker tot een muzikale voorstelling over liefde, identiteit en de angst om jezelf te zijn. Giovanni’s Room verkent thema's als seksualiteit, geïnternaliseerde homofobie en maatschappelijke druk, en stelt de vraag: kun je je ergens thuis voelen als je jezelf niet kunt zijn?
Een aangrijpend verhaal over passie, verlies en de strijd tussen intens verlangen en maatschappelijke verwachtingen, gebaseerd op Baldwins meesterwerk.
‘Ik sta aan het raam van een groot huis in het zuiden van Frankrijk als de avond valt, de avond die me zal leiden naar de meest vreselijke ochtend van mijn leven.’
Zo opent het verhaal van David, een Amerikaan in Frankrijk die terugdenkt aan zijn tijd in Parijs. Het is een stad van expats, liaisons en geweld. David wacht op de terugkeer van zijn verloofde, Hella. Maar wanneer hij Giovanni ontmoet, een charismatische Italiaanse barman, raken de twee mannen verwikkeld in een intense affaire. Na drie maanden keert Davids verloofde terug en wordt hij gedwongen een keuze te maken.
Baldwin vertelt het verhaal van een gedoemde relatie die het conflict verkent tussen verlangen, conventionele moraal en seksuele identiteit. Met een scherpe, doordringende verbeeldingskracht duikt Baldwin in het mysterie van de liefde en schetst hij de sociale vervreemding die voortkomt uit een maatschappij die niet kan omgaan met een ander perspectief op seksualiteit. Giovanni’s Room is daarom een diep ontroerend verhaal over dood en passie dat de complexiteit van het menselijk hart blootlegt.
“Met Giovanni’s Room bewerk ik een van mijn lievelingsboeken voor het toneel. Het staat bomvol poëtische, rake beelden over wat het betekent om zoekende te zijn naar wie je ten diepste wil zijn. Het is een boek tegen het denken in hokjes. Baldwin toont de geïnternaliseerde homofobie van het hoofdpersonage, die de maatschappelijke druk ervaart om maar één ding te zijn. Tegelijkertijd gaat het over de polarisatie van het kunstenaarschap. Baldwin kreeg van zijn uitgever en agent te horen dat ze het boek niet wilden publiceren omdat een roman met een wit hoofdpersonage hem zou vervreemden van de zwarte gemeenschap. Baldwin publiceerde het boek bij een kleinere uitgeverij omdat hij ervan overtuigd was dat de strijd voor gelijkheid één en dezelfde strijd was. Ik vind het heel inspirerend hoe Baldwin radicaal durfde te strijden voor empathie en gelijkheid. Dat is een heel belangrijke en radicale tegenkracht.”
James Arthur Baldwin (1924-1987) ontpopte zich tot een toonaangevende stem in de 20e-eeuwse maatschappijkritische literatuur. Zijn sociale geweten werd diep gevormd door de segregatie en armoede van zijn jeugd, wat later krachtig tot uiting zou komen in klassiekers als Go Tell It on the Mountain en If Beale Street Could Talk.
Op zoek naar troost en creatieve inspiratie vond Baldwin zijn toevlucht in de bohemien sfeer van het artistieke Parijs. In de cafés van Saint-Germain-des-Prés dompelde hij zich onder in de literaire scene en ontwikkelde hij duurzame vriendschappen met grootheden als Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir. Daar verkende hij thema's als identiteit en gemeenschap tegen de achtergrond van een stad die bruiste van artistieke geestdrift.
Parijs werd niet alleen zijn muze, maar ook het decor voor zijn baanbrekende roman Giovanni’s Room. Baldwin veroorzaakte verontwaardiging als zwarte schrijver die over witte homoseksuelen schreef, maar voor hem waren de vraagstukken van racisme en homofobie, seksualiteit en persoonlijke vrijheid sterk met elkaar verweven.