Op de Amsterdamse Zeedijk stond dat kleine, rokerige café waar de regels van de buitenwereld even niet golden. Achter de bar: Bet van Beeren. Een cafébazin die maling had aan alles en haar café openstelde voor iedereen die nergens anders terechtkon.
In 'Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet' komt 't Mandje opnieuw tot leven. Tussen de bierglazen, de jukebox en de nachtelijke chaos ontmoeten we een aantal van de mensen die er hun thuis vonden. Joep, bijvoorbeeld. Flamboyant, luidruchtig en het liefst in de schijnwerpers. Als er iemand is die de wereld wil laten zien wie hij is, dan is hij het wel. Marie kwam naar Amsterdam met dromen over dans en glitter, maar belandde in het rauwe nachtleven van de stad. En Rob? Hij komt zogenaamd voor zijn werk vanuit de Noordkop naar de hoofdstad, maar ontdekt in 't Mandje een kant van zichzelf waar hij nooit woorden voor had. Er wordt gedanst, geruzied, geflirt en gerouwd, terwijl buiten de wereld langzaam verandert. Van de eerste stappen naar zichtbaarheid tot de donkere jaren van de aidsepidemie.
Met een live band, bekende Nederlandstalige nummers en een café dat voor één avond bruist als vanouds, is 'Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet' een lefgozerig, warm en ontroerend eerbetoon aan een plek waar iedereen zichzelf kan zijn.
Dus kom binnen en schuif aan bij Bet aan de bar!