De twee levens van een queer professional
Je nagels lakken op vrijdagavond, om de nagellak er op zondag weer zorgvuldig af te halen voordat je naar kantoor gaat. Klinkt dat bekend? Voor velen in onze gemeenschap is dit de realiteit van het leven in de corporate wereld in Nederland—een wereld waarin je vaak gedwongen wordt twee aparte levens te leiden. De ene is de zorgvuldig gecureerde, 'professionele' versie van maandag tot en met vrijdag. De andere is je authentieke, queere zelf, die je bewaart voor het weekend.
Dit is niet zomaar een gevoel; het wordt ondersteund door harde cijfers. Hoewel LHBTIQ+'ers naar schatting 18% van de Nederlandse bevolking uitmaken, benadrukt een recent rapport van NRC dat zij minder dan 1% van de topfuncties in het bedrijfsleven bekleden. Deze ongelijkheid staat bekend als het 'regenboogplafond', een onzichtbare barrière die velen van ons ervan weerhoudt de top te bereiken.
De hoge prijs van je verschuilen: 'Heteroprofessionalisme' op het werk
Auteur Pim Blom beschrijft in zijn boek 'Door het regenboogplafond' het gevoel dat de bedrijfswereld simpelweg niet gebouwd was voor 'mensen zoals hij'. Dit gevoel wordt beaamd door Remco Boxelaar, oprichter van het inclusieplatform Corporate Queer. Hij herinnert zich 'goedbedoelde' maar vervreemdende opmerkingen van collega's, zoals: 'Het zou toch niet moeten uitmaken dat je een damestas draagt.'
Deze ogenschijnlijk kleine momenten zijn onderdeel van een groter probleem genaamd 'heteroprofessionalisme'—de ongeschreven regels op de werkvloer die gebaseerd zijn op een heteroseksuele, cisgender norm. Het is de aanname dat je partner van het andere geslacht is, de verbazing als een man sieraden draagt, of het gevoel dat het benoemen van je partner van hetzelfde geslacht een politiek statement is in plaats van een simpel feit.
"Ik hoorde van mannen dat ze op vrijdagavond hun nagels lakten en het er op zondagavond weer afhaalden. Doordeweeks corporate, in het weekend queer. Ik wil dat die twee dingen verenigd worden."
De energie die wordt besteed aan zelfcensuur is enorm. Het kan je minder assertief maken, ervoor zorgen dat je minder snel creatieve ideeën deelt, en je uiteindelijk minder productief maken. Wanneer we niet volledig onszelf kunnen zijn, zijn zowel wij als onze werkgevers de verliezer.
Leiders die de weg wijzen
Gelukkig is er een groeiend aantal LHBTIQ+-leiders dat door het regenboogplafond breekt en ervoor kiest een zichtbaar rolmodel te zijn. Hun verhalen laten zien dat authenticiteit en succes hand in hand kunnen gaan.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2025/11/10084040/141125ECO_2019510491_erica2.jpg)
Erica Schaper, bestuursvoorzitter, Frisius MC
Erica is geen activist, maar ze is bewust open over haar leven met haar vrouw. Ze gelooft dat het creëren van een inclusieve omgeving essentieel is voor zowel medewerkers als patiënten. Als zichtbaar teken van haar betrokkenheid heeft ze een gigantische regenboogpinguïn op haar kantoor staan. "Het leidt altijd tot een gesprek," vertelt ze aan NRC, en ze benadrukt de noodzaak om een gemeenschappelijke basis te vinden met mensen buiten je eigen bubbel.
Sander van ’t Noordende, CEO van Randstad
Vroeg in zijn carrière nam Sander de moedige beslissing om zijn vriend mee te nemen naar een bedrijfsfeest. "Ik besloot: we gaan gewoon, dan is de kogel door de kerk," herinnert hij zich. Zijn advies aan andere LHBTIQ+-professionals is om jezelf stap voor stap 'op te rekken'. Hij stelt dat in de kast blijven veel meer energie kost dan open zijn. Als CEO erkent hij zijn privilege als witte, cisgender man en benadrukt hij het belang van het aantrekken van talent uit alle gemeenschappen, want "als je niet in bepaalde groepen kijkt, mis je alle expertise die daar te vinden is."
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2025/11/10083832/141125ECO_2019510491_sander.jpg)
De weg vooruit
De weg naar een echt inclusieve werkvloer wordt geplaveid door zowel de moed van individuen om zichtbaar te zijn als de inzet van bedrijven om verder te gaan dan regenbooglogo's in juni. Het vereist een cultuur waarin praten over je weekend, je partner of je identiteit net zo normaal is voor een queer persoon als voor een hetero. De boodschap van deze leiders is duidelijk: als we ons veilig genoeg voelen om onszelf volledig mee te nemen naar het werk, wint iedereen.
Dit artikel is gebaseerd op de oorspronkelijke reportage van NRC.
