De film biedt verschillende aanknopingspunten voor een lhbtq+-publiek, van historische verwijzingen tot moderne interpretaties van identiteit en gemeenschap. Hier volgt een overzicht van de belangrijkste queer elementen in de productie.
Een erfenis van buitenstaanders
De film is een direct eerbetoon aan de klassieker Bride of Frankenstein uit 1935, geregisseerd door James Whale, een van de weinige openlijk homoseksuele regisseurs uit de Gouden Eeuw van Hollywood. Gyllenhaal lijkt bewust de camp-esthetiek en de focus op de 'buitenstaander'-status over te nemen die een groot deel van Whale's werk kenmerkte. Dit is het duidelijkst zichtbaar in het centrale trio van Frank (Christian Bale), de Bride (Jessie Buckley) en de excentrieke Dr. Euphronius (Annette Bening). Samen vormen ze een 'found family' van sociale buitenbeentjes, een concept dat al lang resoneert binnen queergemeenschappen die buiten traditionele heteronormatieve structuren zijn opgebouwd.
Nieuwe dimensies van verlangen
Gyllenhaals script introduceert nieuwe lagen subtekst over aantrekkingskracht en gezelschap. Een belangrijk plotelement is Franks intense fascinatie voor de charismatische zanger en danser Ronnie Reed (gespeeld door Jake Gyllenhaal). Franks verlangen naar een wereld van schoonheid en performance, gefilterd door zijn idolisering van een mannelijke ster, wordt door critici geïnterpreteerd als een homo-erotische onderstroom in zijn zoektocht naar een metgezel.
Daarnaast is het gender van het personage van de 'gekke wetenschapper' omgedraaid. Dr. Pretorius uit de originele film, vaak geïnterpreteerd als een 'queer-coded' verleider, is nu Dr. Euphronius, gespeeld door Annette Bening. Zij wordt neergezet als een 'moeder van de schepping' die in een afgezonderde, huiselijke wereld leeft met haar dienstmeid, Greta (Jeannie Berlin). Sommige interpretaties van de film suggereren dat hun relatie een stil, opzichzelfstaand partnerschap is tussen twee vrouwen die zich hebben onttrokken aan de patriarchale samenleving om hen heen.
Het lichaam als canvas voor identiteit
De beeldtaal van de film roept ook vergelijkingen op met trans en gender non-conforme ervaringen. De reis van de Bride wordt neergezet als een 'tweede geboorte', waarin ze haar eigen identiteit en naam moet smeden en actief de rol van 'echtgenote' verwerpt die Frank haar probeert op te leggen. De letterlijke handeling van het aan elkaar naaien van een lichaam, gecombineerd met de kenmerkende, zelf-gestileerde esthetiek van de Bride met haar met inkt bevlekte lippen en spierwitte haar, dient als een krachtige metafoor voor het verwerpen van een 'natuurlijk' of toegewezen lichaam ten gunste van een lichaam dat zelfgemaakt en zelfgedefinieerd is.
Toevluchtsoord op de dansvloer
Een cruciale scène speelt zich af in een ondergrondse nachtclub in Chicago, een plek die wordt afgeschilderd als een toevluchtsoord voor de verschoppelingen van de stad, inclusief queer dansers. Deze 'Deprivation Disco' staat in schril contrast met de gewelddadige, door de maffia gecontroleerde wereld daarbuiten. Het is in deze 'queer-coded' omgeving dat de Bride haar eerste momenten van oprechte vrijheid en ongeremde vreugde ervaart en een gevoel van verbondenheid vindt onder andere buitenstaanders. De scène fungeert als een duidelijke knipoog naar de historische rol van nachtclubs en bars als essentiële toevluchtsoorden voor de lhbtq+-gemeenschap.
