22 Aug

21:15

Eye Filmmuseum

IJpromenade 1, Amsterdam

Een dubbelprogramma met een lyrische reconstructie van het leven van dichter Langston Hughes en de Harlem Renaissance, en een intieme documentaire over drie transmannen die werken in een nachtclub in Tokio.

Looking for Langston & Shinjuku Boys

Meer info & tickets

Queer Power: Looking for Langston & Shinjuku Boys

Deze vertoning is onderdeel van de serie Queer Power. World Pride komt naar Amsterdam! Vier de vrijheid, diversiteit en inclusie in Eye, waar Queer Power de hele zomer queer films uit een breed scala aan landen en culturen in de schijnwerpers zet.

Dit programma bestaat uit twee films:

Looking for Langston (Isaac Julien, GB 1989, 45')

Een vroeg werk van filmmaker en beeldend kunstenaar Isaac Julien. De film is een ode aan de Amerikaanse dichter en schrijver Langston Hughes (1901-1967). Hughes was een prominent lid van de Harlem Renaissance, een intellectuele en artistieke beweging die in de jaren 1920 opkwam rond Afro-Amerikaanse kunstenaars en schrijvers.

Isaac Julien onderzoekt de identiteit van Hughes als zwart en gay cultureel icoon. De film roept de sfeer op van een 'speakeasy' in Harlem, gecombineerd met het gevoel van een Londense nachtclub uit de jaren 80. De teksten zijn afkomstig uit werken van Hughes en andere vooraanstaande zwarte schrijvers. Het resultaat is een baanbrekende film die de zwarte cultuur en homoseksualiteit viert. Winnaar van een Teddy Award voor Beste Korte Film op het Internationaal filmfestival van Berlijn.

Isaac Julien begon in de jaren 80 met het maken van films en was medeoprichter van het Sankofa Film and Video Collective. Ontevreden over de beperkingen van de filmindustrie, richtte hij zich in de loop der jaren steeds meer op het maken van experimentele filminstallaties. Interdisciplinaire samenwerkingen zijn een integraal onderdeel van zijn praktijk, en zijn films vermengen poëzie, architectuur, dans, schilderkunst, muziek, fictie en realiteit. Juliens bekroonde werk wordt wereldwijd veelvuldig tentoongesteld en verzameld.

Shinjuku Boys (Kim Longinotto & Jano Williams, GB 1995, 53')

Kazuki, Tatsu en Gaish worden 'onabe' genoemd – de Japanse uitdrukking voor mensen die geboren zijn met vrouwelijke geslachtskenmerken en zich presenteren als man, al dan niet na een operatie en hormoontherapie.

Deze drie hosts die in de Marilyn Club in het bruisende uitgaansdistrict Shinjuku werken, zijn transmannen. Elke avond doen ze hun uiterste best om de uitsluitend vrouwelijke bezoekers van de club te vermaken. Regisseurs Kim Longinotto en Jano Williams volgen hen zowel op hun werk als thuis. De protagonisten praten openhartig over hun leven en onthullen hun visie op liefde, seksuele geaardheid, traditionele relaties en identiteit.

De interviews worden afgewisseld met kleurrijke beelden die zijn opgenomen in de club – een plek die voornamelijk wordt bezocht door heteroseksuele, cisgender vrouwen.

Voor Shinjuku Boys maakten regisseurs Kim Longinotto (Dreamcatcher, Salma) en Jano Williams deels gebruik van de 'fly-on-the-wall'-methode (ook bekend als 'direct cinema'), wat inhoudt dat er observerend wordt gefilmd, zonder enige interventie: geen script, geen vooraf uitgestippelde verhaallijnen en geen geavanceerde technologie. Met als doel de mensen zo natuurlijk en overtuigend mogelijk voor de camera te krijgen.