Voor haar 15e studioalbum werkt Madonna opnieuw samen met de Britse producer Stuart Price, de architect achter de klassieker uit 2005. Het resultaat is een album dat bewust de poptrends van vandaag omzeilt en in plaats daarvan kiest voor een geluid dat diep geworteld is in de house-stromingen van de jaren 80 uit Chicago en Detroit – een geluid dat al lange tijd verweven is met LGBTQ+-expressie en het ontstaan van de moderne clubcultuur.
Na een levensbedreigende gezondheidscrisis en een wereldwijd succesvolle Celebration-tournee waarin ze terugblikte op haar omvangrijke carrière, voelt deze terugkeer naar de dansvloer zowel uitdagend als reflectief. De eerste helft van het album is een meeslepende, non-stop mix van hedonisme. Nummers als het hypnotiserende, op Donna Summer geïnspireerde 'I Feel So Free' en het euforische 'Good For The Soul' zijn gemaakt voor de late uurtjes en vieren de bevrijding en anonimiteit die een drukke club kan bieden.
Een verhaal van twee helften
Terwijl het eerste deel van het album een ode is aan de fysieke ontlading van het dansen, is het in het tweede deel waar de ware bekentenissen naar voren komen. Hier vormen de beats een achtergrond voor introspectie en een verrassende kwetsbaarheid. Het meest opvallende nummer, 'Danceteria', is een levendige tijdscapsule van het New York van de jaren 80, waarin ze de namen van Nile Rodgers en The Rock Steady Crew noemt terwijl ze vertelt over de avond waarop haar carrière begon, toen haar demo voor 'Everybody' voor het eerst werd gedraaid.
Het album duikt ook in diep persoonlijk terrein. 'Fragile' is een aangrijpend eerbetoon aan haar overleden broer Christopher, en verkent hun complexe relatie vanaf hun jeugd tot hun uiteindelijke verzoening. Op 'The Test' zingt ze samen met haar oudste dochter, Lourdes Leon, in een openhartig gesprek over de druk van het opgroeien in de schijnwerpers. In een zeldzaam moment van publieke zelfverwijt zingt Madonna: "Je vroeg niet om al die flitslichten... Ik wou dat ik wist welke pijn ik veroorzaakte."
Het algoritme afwijzen
De eerste single van het album, 'Bring Your Love', is een samenwerking met Sabrina Carpenter. Het duet dient als een uitdagend statement tegen het oordeel van het publiek, een thema dat Madonna gedurende haar hele carrière heeft verkend. Het is een passende samenwerking, die de popveteraan koppelt aan een jongere artieste die te maken heeft gehad met vergelijkbare kritiek op haar kunst en seksualiteit. Het nummer zelf is een stevige piano-house-groove die zelfs knipoogt naar haar eigen verleden en de sfeer van 'Express Yourself' oproept.
Madonna heeft duidelijk gemaakt dat ze dit album heeft gemaakt zonder zich zorgen te maken over hitlijstposities of streamingalgoritmes. "Alleen werken in termen van algoritmes en kunstmatige intelligentie staat je niet toe om risico's te nemen, wat het tegenovergestelde is van kunst maken," vertelde ze aan Vogue Italy. Deze aanpak laat 'Confessions II' op zijn eigen voorwaarden bestaan, niet als een poging om oude glorie te heroveren, maar als een volwassen reflectie daarop.
Het album sluit af met 'L.E.S.', een nostalgische terugblik op een jeugdverliefdheid in de Lower East Side van New York. Het is een charmant einde van een album dat begint met het verlangen om zich achter een sluier te verbergen, maar eindigt met die sluier volledig opgelicht. Voor een artieste die de kunst van de heruitvinding meester is, bewijst 'Confessions II' dat de meest meeslepende nieuwe richting soms is om naar binnen te kijken.
