Decennialang is Linda Perry een van de meest invloedrijke, maar vaak onzichtbare, krachten in de pop- en rockmuziek geweest. Als de stem van 4 Non Blondes gaf ze de wereld de onvergetelijke hymne "What's Up?". Maar de afgelopen 30 jaar werkte ze voornamelijk achter de schermen, waar ze carrièrebepalende hits schreef voor artiesten als Christina Aguilera ("Beautiful"), P!nk ("Get the Party Started") en Alicia Keys.
In een recent interview omschreef Perry deze periode als een vorm van "verstoppen", een bewuste terugtrekking uit de schijnwerpers nadat haar eerste soloalbum in de jaren 90 door haar label op de plank werd gelegd. Nu, op 61-jarige leeftijd, treedt ze op haar eigen voorwaarden terug in het licht met een nieuw soloalbum, Let It Die Here, en een bijbehorende documentaire die haar rauwe, ongefilterde creatieve proces vastlegt.
De documentaire, zo legt ze uit, was nooit bedoeld als een diepgaande persoonlijke onthulling. Het begon met een vriend die haar songwritingsessies filmde voor socialemedia-content. De camera legde echter iets veel kwetsbaarders vast: een persoonlijke inzinking en een diepe worsteling om voor zichzelf te schrijven na decennialang de waarheden van anderen te hebben vertolkt.
"Ik kon voor iedereen een nummer schrijven... maar ik kon geen nummer voor mezelf schrijven," vertelde Perry. "Ik kon mezelf dat advies niet geven, die prachtige kracht die ik aan andere mensen geef. Ik kon het niet vinden."
Het bekijken van de uiteindelijke film was, in haar eigen woorden, alsof ze door haar vingers naar een horrorfilm keek. Toch keurde ze de release goed, omdat ze de onverbloemde eerlijkheid ervan erkende in een tijdperk waarin authenticiteit vaak gefabriceerd is. "Dit is het meest echte dat ik in lange tijd heb gezien. Helaas, Linda, ben jij het, maar je moet het gewoon loslaten," herinnert ze zich te hebben gedacht.
Een queer stem in de mainstream
Perry's werk, met name op P!nk's album Missundaztood uit 2001, vond diepe weerklank bij een jong queer publiek. Ze schrijft dit toe aan zowel P!nk's uitgesproken bondgenootschap als haar eigen unieke perspectief als openlijk lesbische muzikant. Ze deelde een anekdote over het schrijven van het nummer "Lonely Girl" voor P!nk; ze componeerde en nam het op terwijl de zangeres op de studiovloer lag te slapen, om het vervolgens voor haar te spelen toen ze wakker werd.
Terwijl ze zich voorbereidt op een tournee met de queer folkrockiconen Indigo Girls, reflecteert Perry op haar eigen rol binnen de lhbtq+-gemeenschap. Ze geeft openhartig toe dat ze niet altijd het "beste rolmodel" is geweest, waarbij ze verwijst naar frustraties uit het verleden over wat zij zag als segregatie binnen de gemeenschap zelf. Ze ziet de tournee echter als een kans om te leren van de Indigo Girls, die ze als mentoren beschouwt.
"Zij hebben echt de weg vrijgemaakt voor queer songwriters, artiesten en mensen in de creatieve sector dankzij hun ongelooflijke storytelling, hun herkenbaarheid en wie ze zijn," zei Perry. "Ze zijn altijd open en uit de kast geweest, zelfverzekerd en empowering."
Hieronder kun je kijken naar Perry's eigen ontroerende uitvoering van de hit die ze aan Christina Aguilera gaf, "Beautiful".
Gedurende een carrière vol wisselende rollen – van rockster tot producer tot soloartiest – identificeert Perry één constante: haar eerlijkheid. Het is een eigenschap die haar muziek heeft gedefinieerd en die nu centraal staat in haar meest persoonlijke werk tot nu toe.
Voor het volledige, diepgaande gesprek met Linda Perry kun je het oorspronkelijke interview lezen op Pride Source.
