Een jaar na het begin van de tweede ambtstermijn van Trump concludeert de Human Rights Campaign (HRC) dat de nationale noodtoestand voor lhbtq+-Amerikanen, die in juni 2023 werd uitgeroepen, een 'dagelijkse realiteit' is geworden. Deze beoordeling is gebaseerd op uitgebreide gegevens uit de 18e jaarlijkse lhbtq+-gemeenschapsenquête, waaraan bijna 15.000 volwassenen deelnamen, en kwalitatieve inzichten van de landelijke American Dreams Tour.
Het beleid van de regering wordt gekenmerkt als een systematische poging om de lhbtq+-gemeenschap uit te wissen en het zwijgen op te leggen. Belangrijke maatregelen zijn onder meer het schrappen van 'genderidentiteit' uit het federale beleid, het stopzetten van het verzamelen van federale gegevens over lhbtq+-individuen, het intrekken van bescherming tegen discriminatie en forse bezuinigingen op essentiële gezondheidsdiensten en economische steunprogramma's. Dit beleid, dat strategieën versterkt die eerder in deelstaten zijn getest, heeft ernstige, meetbare gevolgen gehad.
Belangrijke bevindingen wijzen op een scherpe daling van het welzijn van de gemeenschap. Bijna de helft (47,5%) van de lhbtq+-volwassenen geeft aan 'minder uit de kast' te zijn in hun leven, waarmee decennia van vooruitgang, gedreven door zichtbaarheid, ongedaan wordt gemaakt. De gezondheidsresultaten verslechteren, waarbij discriminatie in de gezondheidszorg de kans op een matige of slechte gezondheid verdubbelt. De toegang tot hiv-zorg wordt ongelijk, en twee derde van de transgender en non-binaire volwassenen meldt moeite te hebben met toegang tot gezondheidszorg. Economisch gezien heeft het terugdraaien van initiatieven voor diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusie (DEI) geleid tot vijandigere werkplekken, terwijl bezuinigingen op programma's zoals SNAP naar schatting 2,1 miljoen lhbtq+-mensen hebben getroffen.
Ondanks deze aanvallen benadrukt het rapport de enorme veerkracht van de gemeenschap. Het ledenaantal van HRC is gegroeid tot een record van 3,6 miljoen, en er zijn wijdverbreide initiatieven van onderop om veilige plekken te creëren en wederzijdse hulp te bieden. Het document concludeert dat hoewel lhbtq+-Amerikanen onder vuur liggen, ze onverzettelijk zijn in hun strijd voor gelijkheid.
1. Het doelbewust uitwissen van een gemeenschap
De eerste stap van de regering was geen luid decreet, maar een stille, verraderlijke daad van uitwissing. Federale agentschappen, waaronder de CDC, het U.S. Census Bureau en het Department of Labor, hebben de opdracht gekregen om systematisch te stoppen met het verzamelen van gegevens over lhbtq+-Amerikanen.
Dit is geen bureaucratische verandering; het is een berekende strategie. Zonder gegevens is er geen officiële registratie van de uitdagingen, behoeften of de schade die een gemeenschap door beleid wordt toegebracht. Het stelt de regering in staat om discriminerende praktijken door te voeren en vervolgens te beweren dat er geen bewijs is van de schade. Door te weigeren een gemeenschap te tellen, kan de overheid schade toebrengen zonder verantwoording af te leggen.
Zoals HRC-voorzitter Kelley Robinson stelde, is deze tactiek zowel opzettelijk als gevaarlijk.
Ze wissen ons uit de archieven – niet omdat we niet bestaan, maar omdat ze geen bewijs willen van wat ze ons aandoen. Als ze de schade niet tellen, hoeven ze er geen verantwoording voor af te leggen.
En deze officiële uitwissing creëert de dekmantel voor een verwoestende terugdraaiing van de vooruitgang in het dagelijks leven van lhbtq+-mensen.
2. Zichtbaarheid neemt af nu mensen gedwongen worden terug de kast in te gaan
Generaties lang was zichtbaarheid de krachtigste motor voor vooruitgang in de lhbtq+-rechtenbeweging. Open zijn tegenover familie, vrienden, collega's en buren was de belangrijkste drijfveer voor acceptatie en begrip. Het is hoe harten en geesten zijn veranderd. Nu, in een schokkende ommekeer, wordt die vooruitgang ongedaan gemaakt.
De HRC-enquête onthult een gemeenschap die zich terugtrekt, gedreven door angst en een vijandig politiek klimaat. Een schokkend aantal van 47,5% van de lhbtq+-volwassenen geeft aan het afgelopen jaar ergens in hun leven 'minder uit de kast' te zijn. Nog meer – 51,1% – geeft aan 'minder zichtbaar' te zijn dan een jaar geleden.
Deze terugtrekking uit het openbare leven vindt plaats in cruciale ruimtes waar acceptatie ooit groeide. Lhbtq+-Amerikanen worden minder zichtbaar op hun werkplek (26,5%), in de gezondheidszorg (25,4%) en in openbare ruimtes (28,3%). Dit is geen keuze. Het is een voorspelbaar gevolg van beleid dat is ontworpen om angst te zaaien, waardoor een hele gemeenschap uit veiligheidsoverwegingen terug de schaduw in wordt gedwongen.
3. Werkplekken worden vijandiger
De regering heeft een directe aanval gelanceerd op initiatieven voor diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusie (DEI), door uitvoeringsbesluiten uit te vaardigen om deze programma's binnen de federale overheid te ontmantelen en bedrijven in de private sector die ze handhaven te bedreigen. Het HRC-rapport toont een direct en schadelijk verband tussen dit beleid en de dagelijkse ervaringen van lhbtq+-werknemers.
De enquêtegegevens trekken een directe, vernietigende lijn van dit anti-DEI-beleid naar een toename van vijandigheid op de werkvloer. Vier op de tien werknemers (39,1%) meldt dat hun werkgever het afgelopen jaar een DEI-gerelateerde verandering heeft doorgevoerd. De impact van deze veranderingen is onmiskenbaar:
- Bij bedrijven die DEI hebben afgeschaft, zijn de meldingen van stigma en discriminatie meer dan verdubbeld (54,2% vs. 24,9%).
- Werknemers die stigma melden, hebben negen keer meer kans dan niet-lhbtq+-werknemers om hun werkplek als vijandig te omschrijven.
Dit is het gevolg in de praktijk van anti-DEI-retoriek en -beleid: werkplekken die ooit veiliger en inclusiever werden, veranderen weer in omgevingen van angst en vijandigheid.
4. Elementaire levensbehoeften staan onder druk
Naast het verlies van zichtbaarheid en veiligheid op de werkplek, vormen de acties van de regering een aanval op de fundamentele bouwstenen van het leven: gezondheid en financiële zekerheid.
De aanval op de gezondheidszorg is meedogenloos en veelzijdig geweest. In slechts één jaar heeft de regering $800 miljoen bezuinigd op onderzoek naar lhbtq+-gezondheid, meer dan 200 federale subsidies voor hiv-onderzoek geschrapt en de speciale zelfmoordpreventielijn voor lhbtq+-jongeren stopgezet. De president heeft ook bezuinigd op Medicaid, dat maar liefst 40% van de mensen met hiv dekt, terwijl er systematisch wordt gewerkt aan het ontmantelen van de toegang tot genderbevestigende zorg.
Deze bezuinigingen in de gezondheidszorg worden verergerd door zware financiële druk. Bezuinigingen op het SNAP-voedselhulpprogramma hebben bijna 2,1 miljoen lhbtq+-Amerikanen getroffen, die vaker afhankelijk zijn van deze voorzieningen dan de algemene bevolking. Het is dan ook geen verrassing dat lhbtq+-volwassenen bijna twee keer zo vaak als niet-lhbtq+-volwassenen zeggen dat hun financiële situatie het afgelopen jaar is verslechterd.
Voor de meest kwetsbare leden van de gemeenschap is de prijs onmetelijk. Het rapport stelt vast dat twee derde van de transgender en non-binaire volwassenen nu moeite heeft met toegang tot gezondheidszorg. De conclusie van het rapport hierover is een huiveringwekkende aanklacht: "Dit is geen toegangsprobleem. Het is een kwestie van in de steek gelaten worden."
Conclusie: Onverzettelijk in tijden van crisis
De bevindingen van dit rapport zijn geen abstracte statistieken; ze zijn een portret van een gemeenschap die onder een gecoördineerde, systematische aanval ligt. Het uitwissen uit openbare registers, de terugtrekking in de kast, de toename van vijandigheid op de werkvloer en de aanval op elementaire gezondheids- en financiële zekerheid schetsen een somber beeld. De uitdagingen zijn immens en de schade is reëel.
Toch documenteert het rapport ook een onbuigzame veerkracht. Geconfronteerd met deze aanvallen is de vastberadenheid van de lhbtq+-gemeenschap en haar bondgenoten alleen maar sterker geworden. Alleen al in het afgelopen jaar groeide het ledenaantal van HRC met 500.000 mensen, een duidelijk teken dat meer Amerikanen dan ooit opstaan om terug te vechten. Dit is geen gemeenschap die verslagen is; het is een beweging die opstaat om de uitdaging aan te gaan.
