In navolging van de zwoele, op de jaren 80 geïnspireerde sound van haar vorige album 'Starfucker', markeert Slayyyters nieuwste werk een duidelijke koerswijziging. De missie van het album wordt duidelijk op de eerste single, 'Beat Up Chanel$', een nummer dat hedonistische verlangens opsomt over een stampende electro-housebeat. Dit zet de toon voor een verteller die zelfdestructief is en zich nergens voor verontschuldigt, een persona die gedurende het 13 nummers tellende project wordt vastgehouden.
De kernsound van het album is een eerbetoon aan wat Slayyyter “iPod-muziek” heeft genoemd, een verwijzing naar het indie sleaze-genre dat eind jaren 2000 electro, rock en pop combineerde. Deze invloed is hoorbaar in de bijtende Korg-baslijnen van de opener 'Dance...' en de fonkelende synthpop van 'Unknown Loverz'. Het album verkent een scala aan texturen, van de darkwave-invloeden van 'Gas Station' tot de industriële techno van 'Crank'.
Een belangrijke invloed op het album is de Amerikaanse onafhankelijke cinema, met name films die gemarginaliseerde personages portretteren, zoals Gummo van Harmony Korine en Spun van Jonas Åkerlund. Deze inspiratie is duidelijk in het griezelige new wave-nummer 'Cannibalism', dat de energie van exploitatiefilms als Faster, Pussycat! Kill! Kill! oproept. De door haarzelf geregisseerde muziekvideo's van het album versterken deze esthetiek, met een collage van vuurwerk, rodeo's en vervallen landschappen die doen denken aan een vintage Tumblr-feed.
Voor veel luisteraars in de lhbtq+-gemeenschap zal 'Crank' waarschijnlijk een van de opvallendste nummers zijn. Het pikante technonummer bevat enkele van de meest directe en speelse teksten van het album, waaronder de zin: "She pick up then we fuck, I get so gay off that Tequila." Het is een moment van expliciete queer vreugde te midden van het chaotische en vaak donkere verhaal van het album, gebracht met de kenmerkende gevatheid van de artieste.
Het album sluit af met een eerbetoon aan de overleden actrice Brittany Murphy, een sleutelfiguur in de film Spun en een archetype voor de 'Wor$t Girl'-persona. Het laatste nummer dient als een psychedelische dreampop-ode, waarin Murphy wordt neergezet als een passende muze voor de verkenning van een getroubleerde meisjesjeugd op het album. Uiteindelijk presenteert 'Wor$t Girl In America' een karakterstudie op een uitzinnige popsoundtrack, die een vorm van verlossing vindt in de club en aan de rand van de samenleving.
