Wat een onbetwist eerbetoon aan een queer pionier had moeten zijn, is uitgelopen op een flater van MTV. Het plan: een groots eerbetoon aan de enige echte George Michael tijdens de VMA's aanstaande zondag. De realiteit: een line-up van artiesten die volledig voorbijgaat aan een van de meest cruciale onderdelen van zijn identiteit. Het roept de vraag op: hoe kun je vandaag de dag een eerbetoon aan een homo-icoon organiseren zonder ook maar één openlijk queer artiest op het programma?
De artiesten die de geest van 'Freedom! '90' moeten vertolken zijn RAYE, Sombr en Teddy Swims. Hoewel ze op zichzelf getalenteerd zijn, doet hun selectie veel fans – en ons – achter de oren krabben. De online reactie was snel en voorspelbaar. "Huur queer muzikanten in om een queer legende te eren," luidde een reactie op Instagram, die de sfeer perfect samenvatte. Een ander vroeg simpelweg: "Geen queer artiesten... serieus?"
Het is niet alsof de VMA's een gebrek aan opties hadden. De lijst van openlijke, trotse en enorm succesvolle artiesten die schatplichtig zijn aan Michaels nalatenschap is lang. Fans stelden onmiddellijk namen voor die een logische, perfecte keuze lijken:
- Sam Smith
- Adam Lambert
- Troye Sivan
Het talent is er, wachtend op een telefoontje. Dus waarom werd dat telefoontje niet gepleegd?
Waarom dit meer is dan alleen een castingkeuze
Dit gaat niet over het toe-eigenen van een icoon. Het gaat om begrip. George Michaels queerness was geen voetnoot in zijn carrière; het was een uitdagend, centraal thema, vooral nadat hij eind jaren '90 zo wreed werd geout door de pers. Zijn reactie was niet om zich te verstoppen, maar om "Outside" uit te brengen: een glorieuze, met disco doordrenkte viering van openbare seks, compleet met een videoclip vol dansende agenten die de spot dreef met zijn eigen arrestatie. Om die context te negeren, om zijn muziek te behandelen alsof die in een vacuüm bestaat, los van zijn leven als homoman, is zijn kunst en zijn impact fundamenteel verkeerd begrijpen.
Een optreden door een openlijk queer artiest zou een impliciet begrip van die strijd en triomf met zich meebrengen. Het zou niet alleen een eerbetoon zijn aan de noten die hij zong, maar ook aan het leven dat hij leidde en de barrières die hij doorbrak. Dat is een laag van authenticiteit die simpelweg niet te evenaren is.
Een monumentale gemiste kans
Dus wat is hier gebeurd? Is dit een geval van bedrijfsmatig lijstjes afvinken, waarbij 'relevante artiesten' uit een spreadsheet zijn gekozen zonder oog voor de culturele context? Of is het een cynischere poging om een queer icoon verteerbaar te maken voor een breder, hetero publiek door zijn nalatenschap te filteren via niet-queer artiesten? Wat de reden ook is, het voelt als een monumentale gemiste kans.
Het eerbetoon is getimed om de bijna 10e sterfdag van Michael en de 40e verjaardag van zijn solo-debuutalbum Faith te markeren. De VMA's hadden de kans om een krachtig moment van queer viering en zichtbaarheid te creëren op een van de grootste avonden in de muziekwereld. In plaats daarvan kozen ze voor iets dat veilig, steriel en uiteindelijk een beetje hol aanvoelt.
George Michael gaf ons vertrouwen, vrijheid en de moed om onszelf te zijn, openlijk en trots. Het minste wat een eerbetoon aan hem kan doen, is de gemeenschap weerspiegelen waar hij een integraal onderdeel van was. We kijken zondag, maar met het gevoel van wat had kunnen zijn: een eerbetoon dat niet alleen muzikaal correct was, maar ook spiritueel authentiek.
