Jarenlang laveerde Dobrick door zijn veelbelovende carrière door zijn privéleven zorgvuldig te verbergen, een proces dat hij omschreef als een uitputtend "verstoppertje spelen". Hij sprak over de constante waakzaamheid die nodig was om zijn geheim te bewaren, van het zorgvuldig wegknippen van zijn vriend uit online vakantiefoto's tot het gebruiken van opzettelijk vage taal wanneer collega's vroegen of hij met een vriendin naar een nieuwe stad was verhuisd. "Er waren duizend alledaagse situaties waarin ik een deel van mezelf moest ontkennen," legde hij uit. "Het was frustrerend. Heel frustrerend."
De beslissing om uit de kast te komen werd gedreven door een verlangen naar authenticiteit en de ambitie om op het hoogste niveau van de sport te coachen. Dobrick vroeg zich af of het voetbal eindelijk klaar was voor een openlijk homoseksuele coach, een realiteit die in de politiek, kunst en cultuur alledaags is. Een belangrijke invloed was een advies van de gerenommeerde trainer Jürgen Klopp, die ooit tegen een groep jonge trainers zei: "Je kunt zijn wie je wilt als coach, maar je moet ergens voor staan. Je moet jezelf zijn." Voor Dobrick werd die boodschap een professioneel motto en een katalysator voor verandering.
Dobrick gaf een openhartige analyse van de cultuur binnen de sport en stelde dat in het profvoetbal "homo's nog steeds als buitenaardsen worden beschouwd." Hij wees op de achteloze homofobie die verankerd is in het voetbaljargon, waarbij een zwakke pass een "homopass" is en een speler die klaagt over een overtreding een homofoob scheldwoord naar zijn hoofd geslingerd kan krijgen. Hoewel hij hoopt dat veel van dit taalgebruik zonder bewuste discriminerende bedoeling wordt gebruikt, erkent hij dat het een vertekend en negatief beeld van homomannen versterkt.
Wat een unieke dimensie aan zijn verhaal toevoegt, is dat Dobrick werd geboren zonder zijn linkeronderarm. Hij gelooft dat de veerkracht die hij van jongs af aan ontwikkelde door om te gaan met een zichtbare handicap — het doorstaan van pesterijen en mensen die zijn capaciteiten onderschatten — hem heeft voorbereid op dit moment. "Mijn handicap kan ik niet verbergen, en mijn homoseksualiteit wil ik niet langer verbergen," verklaarde hij, waarmee hij de twee kerndelen van zijn identiteit met elkaar verbond.
Zijn keuze voor werkgever FC St. Pauli is opmerkelijk. De club uit Hamburg staat in heel Europa bekend om haar progressieve, antifascistische houding en uitgesproken steun voor minderheidsgroepen. Hoewel deze omgeving meer ondersteunend is dan de meeste, is Dobrick zich nog steeds bewust van de mogelijke risico's, inclusief een mogelijk verlies van autoriteit bij spelers uit culturen waar homoseksualiteit wordt veroordeeld.
Vooruitkijkend is Dobrick duidelijk over zijn prioriteiten. Hij uitte de wens om geen "spreekbuis of mascotte voor een gemeenschap" te worden, en benadrukte dat zijn identiteit ondergeschikt moet zijn aan zijn werk. "Ik ben een coach die toevallig homo is, en ik wil puur op professionele criteria worden beoordeeld, op punten en doelpunten. Net als alle andere coaches."
De timing van zijn aankondiging was ook zeer persoonlijk. Tien jaar geleden schreef hij als middelbare scholier een brief aan zijn toekomstige zelf, waarin hij zwoer dat hij openlijk zou leven tegen de tijd dat hij hem weer mocht lezen. Die termijn van tien jaar verliep deze maand. "Het is tijd," zei hij, "dat ik de belofte nakom die ik toen aan mezelf heb gedaan."
