Nieuw boek belicht de strijd van de queergemeenschap om haar eigen geschiedenis te schrijven

Een nieuw boek van historica Marijke Huisman biedt een kritische blik op de geschiedenis van de lhbtiq+-beweging in Nederland, met een focus op de aanhoudende strijd van de gemeenschap om haar eigen verhaal te schrijven en te bewaren.

Het werk, getiteld Queer geschiedenis van Nederland; de strijd voor een eigen verleden, betwist de wijdverbreide opvatting dat de lhbtiq+-emancipatie in Nederland een afgerond project was na de legalisering van het homohuwelijk in 2001.

Huisman betoogt dat, hoewel Nederland het eerste land was dat het homohuwelijk invoerde, deze juridische mijlpaal een bedrieglijk gevoel van voltooiing creëerde. Het overschaduwde de realiteit dat de rijke, diverse en vaak moeilijke geschiedenis van queer personen werd uitgesloten van het nationale collectieve geheugen. Een belangrijk voorbeeld dat wordt aangehaald, is de afwezigheid van lhbtiq+-geschiedenis in de 'Canon van Nederland', de officiële samenvatting van de Nederlandse geschiedenis die op scholen wordt onderwezen.

In plaats van een rechttoe rechtaan historisch verslag, onderzoekt het boek de geschiedschrijving zelf. Het belicht het decennialange werk van lhbtiq+-activisten die, ondanks officiële onverschilligheid, de rol van archivaris, verhalenverteller en historicus op zich namen om ervoor te zorgen dat het verleden van hun gemeenschap niet vergeten zou worden. Dit proces van het schrijven en herschrijven van hun eigen geschiedenis werd een cruciale vorm van activisme en verzet tegen culturele uitwissing.

Het boek beschrijft gedetailleerd hoe queer individuen en groepen de afgelopen eeuw consequent hun eigen levens en strijd hebben gedocumenteerd, en zo een alternatief archief hebben gecreëerd dat in contrast staat met de officiële, heteronormatieve versie van het nationale verleden.

Door te focussen op de mensen die vochten om hun geschiedenis zichtbaar te maken, biedt Queer geschiedenis van Nederland een waardevol perspectief om het heden van de gemeenschap te begrijpen. Het dient als een studie naar hoe een gemarginaliseerde groep haar identiteit en geheugen bewaart wanneer de gangbare geschiedschrijving hen negeert.