De bevindingen duiden niet op een afwijzing van Pride zelf, maar op een evolutie in wat de gemeenschap ervan verlangt. Hoewel grote parades zoals de Canal Parade in Amsterdam belangrijke symbolen van zichtbaarheid blijven, verschuift het onderliggende verlangen van spektakel naar inhoud.
De impact van 'regenboogkapitalisme'
Een belangrijke oorzaak van deze vermoeidheid is volgens het rapport de toenemende commercialisering van Pride. Respondenten uitten hun scepticisme over sponsoring door bedrijven, die vaak wordt gezien als een marketingoefening in plaats van oprecht bondgenootschap. De wildgroei aan regenbooglogo's op producten van banken, winkels en andere bedrijven in juni werd door velen omschreven als hol en losgekoppeld van de werkelijke behoeften en strijd van de gemeenschap.
Dit sentiment weerspiegelt een bredere discussie over 'regenboogkapitalisme', waarbij de geest van een grassrootsbeweging verwaterd kan aanvoelen door commerciële belangen. Voor sommigen overschaduwt de aanwezigheid van grote bedrijfsboten in parades de gemeenschapsgroepen en activisten die de kern van het evenement vormen.
Een beperkte focus op inclusiviteit
Het rapport constateerde ook dat velen het gevoel hebben dat grote Pride-evenementen zich richten op een beperkt, maatschappelijk aanvaardbaar beeld van queer-zijn: vaak jong, cisgender en conventioneel aantrekkelijk. Hierdoor voelen velen binnen het diverse lhbtq+-spectrum zich buitengesloten. Met name biseksuele, panseksuele, transgender en non-binaire respondenten, evenals mensen van kleur, gaven aan zich ondervertegenwoordigd te voelen in de beeldvorming en de focus van grote Pride-vieringen.
Dit heeft geleid tot een roep om meer diverse en specifieke ruimtes. In plaats van één monolithisch evenement, is er een groeiende behoefte aan bijeenkomsten die inspelen op verschillende identiteiten en interesses binnen de gemeenschap, wat een meer op maat gemaakte en comfortabele ervaring mogelijk maakt.
De druk om te presteren
Naast de externe factoren raakt het rapport van Taimi ook aan een interne druk die velen voelen tijdens Pride Month. Een aanzienlijk aantal respondenten gaf aan een verwachting te voelen om constant 'uit de kast' te zijn, zichtbaar gelukkig en sociaal actief. Deze druk om een bepaald type feestelijke queer-identiteit uit te dragen kan emotioneel uitputtend zijn, vooral voor degenen die introvert zijn, niet in een feeststemming zijn, of er simpelweg de voorkeur aan geven hun identiteit op een rustigere manier te uiten.
"Mensen hebben complexe identiteiten," merkte een respondent op. "Het is niet altijd makkelijk om iets te vieren wat maatschappelijk leed heeft veroorzaakt."
Een verlangen naar een 'zachtere' Pride
De belangrijkste conclusie van het onderzoek is een collectief verlangen naar wat een 'zachtere' Pride genoemd zou kunnen worden. Op de vraag wat ze meer zouden willen zien, waren de antwoorden eensluidend: kleinere evenementen, rustigere plekken en meer mogelijkheden voor authentieke interactie, zonder luide muziek en grote menigtes. Dit kan de vorm aannemen van picknicks met de gemeenschap, discussiegroepen, kunsttentoonstellingen of lokale bijeenkomsten waar gesprek en verbinding vooropstaan.
Deze trend is al zichtbaar in Nederland, waar naast de grote stedelijke evenementen ook kleinere steden en maatschappelijke organisaties hun eigen 'Roze Zaterdagen' en lokale bijeenkomsten organiseren, die vaak een meer grassroots-gevoel hebben. Het rapport suggereert dat dit het model is waar een groeiend deel van de gemeenschap actief naar op zoek is.
Uiteindelijk gaat de discussie over Pride-burnout niet over het beëindigen van de viering. Het gaat erom deze opnieuw vorm te geven, zodat die beter aansluit bij de diverse behoeften van de gemeenschap die het vertegenwoordigt – met minder focus op performance en meer op de persoonlijke en politieke verbindingen die Pride haar betekenis geven.
